Κάποτε όλα ήταν ενδιαφέροντα, τώρα δε βρίσκω κάτι άξιο προσοχής. Δεν έχω πλέον καν τον εαυτό μου. Που χάθηκε το εγώ μου; Και ποια είναι αυτή η ηλίθια που κουβαλάω κάθε μέρα; Ποια είμαι εγώ γαμώτο; Μου λείπει ο παλιός μου εαυτός. Και βέβαια μπορώ να με ξαναβρώ, ποτέ δεν είναι αργά για μια εσωτερική αλλαγή. Φαινομενικά είναι καλό που πλέον είμαι ήρεμη, όμως εγώ απλά πιστεύω πως έχω γίνει απαθής. Δεν με νοιάζει τίποτα, δεν ασχολούμαι με κανέναν. Αυτό ήθελα πάντα. Να είμαι εγώ και μόνο εγώ στη ζωή μου, τώρα που το απέκτησα; Ένα κενό. Νιώθω ένα κενό.
Πώς έχασα τον έλεγχο του μυαλού μου; Μου επέτραψα έτσι απλά να αλλάξω.
Το ξέρω πως παλιά ήμουν πιο επιθυμητή. Τώρα όχι μόνο είμαι ηλίθια, είμαι και μόνη.
Προτιμώ να είμαι εκνευριστικά διπρόσωπη και να έχω "φίλους" δίπλα μου. Από το να δείχνω τον αληθινό χαρακτήρα μου -που τον θέλω μόνο για μένα- και να είμαι μόνη.
Αναρωτιέμαι πως με βλέπουν οι άλλοι; Πρέπει να με περνάνε για τρελή, μάλλον. Πιθανόν.

Μαλακίες.

Θα ξαναγίνω όπως πριν. Θα φορέσω το χαμογελό μου. Και από αύριο κιόλας, θα γίνω αυτή μου ήμουν. Κα ας είμαι καταβάθως ένα τέρας.