7/3/13

Μάλλον δε θα αλλάξω ποτέ. Δε θα είμαι ποτέ ευτυχισμένη γιατί πολύ απλά δε θα μπορέσω να με αγαπήσω. Νομίζω έχω σύμπλεγμα κατωτερότηττας. ΟΜΩΣ υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω που είναι καλύτεροι από εμένα. Με τρώει όλο αυτό, δε θέλω να βγαίνω απ' το σπίτι, δε θέλω να βλέπω κανέναν.

Θυμάμαι τις μέρες που έτρωγα και στη συνέχεια πήγαινα και έκανα εμετό. Θυμάμαι τις μέρες που έπινα αρκετά και δε με ένοιαζε τίποτα. Ακόμα θυμάμαι τις μέρες που είχα μια τελείως διαφορετική εικόνα της πραγματικότητας. Θέλω να πεθάνω. Σιχαίνομαι κάθε άνθρωπο ζωντανό αυτή τη στιγμή, εκτός της μαμάς μου βέβαια.
Ζω από την αρχή τις στιγμές που δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι και λέρωνα το μαξιλάρι με μάσκαρα.

Πρέπει να κάνω υπομονή. Να γράψω καλά στις Πανελλαδικές και να γυρίσω στις τάσεις αυτοκαταστροφής και μίσους. Πίσω στις παρεξηγήσεις, στους τσακωμούς, στο κλάμα. Η ζωή είναι σκληρή, κι έτσι θέλω να την απολάυσω. Βίαια.
Αναρτήθηκε από στις

2 σχόλια:

  1. Το πόνυ12 Ιουλίου 2013 στις 9:54 μ.μ.

    Φυσικά και υπάρχουν άτομα καλύτερα από εσένα. Η αποδοχή αυτού είναι ένα βήμα πιο κοντά στην ευτυχία, να ξέρεις.
    Και συμφωνώ, η ζωή βίαια είναι στα καλύτερά της. Βέβαια προτείνω άγριο σεξ παρά άγριο χαράκωμα, as always.
    Φιλιά

    Υ.Γ.: Άνθρωπος σε απόγνωση δεν εξαιρεί τη μαμά από το 'μισώ τους πάντες' mood. Κάνε ένα βήμα πίσω και δες τη ζωή σου. Είσαι καλά. Στο λέω εγώ, είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Camille21 Σεπτεμβρίου 2013 στις 6:02 μ.μ.

    Έχεις δίκιο αλλά είναι δύσκολο όταν δεν αντέχεις καν να σε βλέπεις στον καθρέφτη.
    Βέβαια, είμαι καλύτερα τώρα γιατί τουλάχιστον χαίρομαι με το αποτέλεσμα των εξετάσεων.


    *εξαιρώ την μαμά μου γτί ξέρω ότι δεν θα με αφήσει ποτέ... σε αντίθεση με τους υπολοίπους, όπως μου έδειξαν(ευτυχώς)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)