Είμαι θυμωμένη. Θυμωμένη με όλους, με τους καθηγητές μου, τον γκόμενό μου. Μισώ τα πάντα.
Κοιμάμαι με τις ώρες.
Θέλω να κλάψω.
Θέλω να μου συμβεί κάτι και να έρθει το άδοξο τέλος.
Θέλω να εξαφανιστώ.

Δε ξέρω γιατί υπάρχω, δεν ξέρω που πάω, δεν ξέρω τι θέλω από τους ανθρώπους. Άνθρωποι. Μπορεί να γίνουν τόσο όμορφοι και γοητευτικοί, μπορούν επίσης να σε κάνουν να θες να τους σκοτώσεις. Από τη μία σκέφτομαι ότι είμαι έξυπνη, ότι πρέπει να βρω κάποιο τρόπο να μη σκέφτομαι έτσι, τόσο αρνητικά. Απλά δεν μπορώ, είμαι αδύναμη, είμαι κι εγώ άνθρωπος. Τι να κάνω; Τίποτα.