Έχει μήνες που τελείωσα το σχολείο κι όλο αποφεύγω
να κάτσω να σκεφτώ γιατί η ζωή μου είναι τόσο μίζερη.
Το καλοκαίρι που πέρασε το περίμενα πιο περιπετειώδες αλλά, βέβαια, είχα άδικο. Μια ακόμα φορά αποδείχθηκα λάθος και πέρασα το πιο βαρετό, άνοστο καλοκαίρι στην ηλιόλουστη Χαλκιδική που θα μπορούσε να υπάρξει, seriously. Μιλούσα με μερικά άτομα καθημερινά (τυπικά), κι όλοι αυτοί τόσο επιφανειακοί. Επιφανειακοί κατά έναν ηλίθιο τρόπο! Δεν τους κατηγορώ, δεν έχω την ικανότητα να κάνω παρέες. Δεν προσπάθησα καν να γίνω 'φίλη' τους. Ήμουνα μόνη, χωρίς παρέα, μηδέν έξοδοι, μηδέν αλκοόλ και τσιγάρο. Πραγματικά, έπρεπε να με κάνουν εικόνισμα! Όσο ξυπνάνε αυτές τις πρόσφατες αναμνήσεις, τόσο νιώθω έναν πονοκέφαλο να με κατακλύει. Η κόλαση δεν πέρασε παρ'αυτά, απλά άλλαξε τοποθεσία.
Σεπτέμβριος:
γύρισα στην πόλη, η ίδια κατάσταση συνεχίζεται. Πάλι μόνη, σε άλλο μέρος, μαραζώνω στο σπίτι και περιμένω. Ναι, υπήρξαν μερικές εξαιρέσεις. Βγήκα κάποιες φορές με την παρέα από το σχολείο αλλά δεν με ικανοποιούν. Δεν ανοίγουν τα χαρτιά τους, δεν μπορώ να δω ποιοι πραγματικά είναι, αν και τους ξέρω χρόνια. Δεν φταίει η εμφάνιση μου και τα κιλά μου που δεν έχω φίλους ή έστω μια μόνιμη παρέα. Ίσως τελικά είμαι κακός άνθρωπος. Βυθισμένη τόσο στον εαυτό μου, αδύναμη να δείξω ενδιαφέρον στην καθημερινότητα των άλλων. Ακόμα και τώρα που τα ξαναβρήκα με την παλιά παιδική μου φίλη, μου μιλάει και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε όσα μου λέει. Δεν μπορώ...
Φοβάμαι ότι θα 'μαι μόνη για πάντα. Αν εξαφανιστώ από όλους, κανείς δεν θα με ψάξει- και αυτή η υπόθεση με βασσανίζει γιατί ειναι αληθής.
Αφού φύγω σε λίγο από εδώ, ελπίζω να αλλάξω. Μακρυά από όλα τα ανθρωπάκια που ξέρω.
Τελευταία φορα που ένιωσα αδύνατη ήταν το 2011. Ας ξεκινήσω από εκεί. Ας ξανανιώσω αδύνατη.
Μου το υπόσχομαι...
