Μάλλον δε θα αλλάξω ποτέ. Δε θα είμαι ποτέ ευτυχισμένη γιατί πολύ απλά δε θα μπορέσω να με αγαπήσω. Νομίζω έχω σύμπλεγμα κατωτερότηττας. ΟΜΩΣ υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω που είναι καλύτεροι από εμένα. Με τρώει όλο αυτό, δε θέλω να βγαίνω απ' το σπίτι, δε θέλω να βλέπω κανέναν.

Θυμάμαι τις μέρες που έτρωγα και στη συνέχεια πήγαινα και έκανα εμετό. Θυμάμαι τις μέρες που έπινα αρκετά και δε με ένοιαζε τίποτα. Ακόμα θυμάμαι τις μέρες που είχα μια τελείως διαφορετική εικόνα της πραγματικότητας. Θέλω να πεθάνω. Σιχαίνομαι κάθε άνθρωπο ζωντανό αυτή τη στιγμή, εκτός της μαμάς μου βέβαια.
Ζω από την αρχή τις στιγμές που δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι και λέρωνα το μαξιλάρι με μάσκαρα.

Πρέπει να κάνω υπομονή. Να γράψω καλά στις Πανελλαδικές και να γυρίσω στις τάσεις αυτοκαταστροφής και μίσους. Πίσω στις παρεξηγήσεις, στους τσακωμούς, στο κλάμα. Η ζωή είναι σκληρή, κι έτσι θέλω να την απολάυσω. Βίαια.