Έχει μήνες που τελείωσα το σχολείο κι όλο αποφεύγω 
να κάτσω να σκεφτώ γιατί η ζωή μου είναι τόσο μίζερη.
Το καλοκαίρι που πέρασε το περίμενα πιο περιπετειώδες αλλά, βέβαια, είχα άδικο. Μια ακόμα φορά αποδείχθηκα λάθος και πέρασα το πιο βαρετό, άνοστο καλοκαίρι στην ηλιόλουστη Χαλκιδική που θα μπορούσε να υπάρξει, seriously. Μιλούσα με μερικά άτομα καθημερινά (τυπικά), κι όλοι αυτοί τόσο επιφανειακοί. Επιφανειακοί κατά έναν ηλίθιο τρόπο! Δεν τους κατηγορώ, δεν έχω την ικανότητα να κάνω παρέες. Δεν προσπάθησα καν να γίνω 'φίλη' τους. Ήμουνα μόνη, χωρίς παρέα, μηδέν έξοδοι, μηδέν αλκοόλ και τσιγάρο. Πραγματικά, έπρεπε να με κάνουν εικόνισμα! Όσο ξυπνάνε αυτές τις πρόσφατες αναμνήσεις, τόσο νιώθω έναν πονοκέφαλο να με κατακλύει. Η κόλαση δεν πέρασε παρ'αυτά, απλά άλλαξε τοποθεσία.
Σεπτέμβριος:
γύρισα στην πόλη, η ίδια κατάσταση συνεχίζεται. Πάλι μόνη, σε άλλο μέρος, μαραζώνω στο σπίτι και περιμένω. Ναι, υπήρξαν μερικές εξαιρέσεις. Βγήκα κάποιες φορές με την παρέα από το σχολείο αλλά δεν με ικανοποιούν. Δεν ανοίγουν τα χαρτιά τους, δεν μπορώ να δω ποιοι πραγματικά είναι, αν και τους ξέρω χρόνια. Δεν φταίει η εμφάνιση μου και τα κιλά μου που δεν έχω φίλους ή έστω μια μόνιμη παρέα. Ίσως τελικά είμαι κακός άνθρωπος. Βυθισμένη τόσο στον εαυτό μου, αδύναμη να δείξω ενδιαφέρον στην καθημερινότητα των άλλων. Ακόμα και τώρα που τα ξαναβρήκα με την παλιά παιδική μου φίλη, μου μιλάει και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε όσα μου λέει. Δεν μπορώ...
Φοβάμαι ότι θα 'μαι μόνη για πάντα. Αν εξαφανιστώ από όλους, κανείς δεν θα με ψάξει- και αυτή η υπόθεση με βασσανίζει γιατί ειναι αληθής.

Αφού φύγω σε λίγο από εδώ, ελπίζω να αλλάξω. Μακρυά από όλα τα ανθρωπάκια που ξέρω.
Τελευταία φορα που ένιωσα αδύνατη ήταν το 2011. Ας ξεκινήσω από εκεί. Ας ξανανιώσω αδύνατη.
Μου το υπόσχομαι...

Μάλλον δε θα αλλάξω ποτέ. Δε θα είμαι ποτέ ευτυχισμένη γιατί πολύ απλά δε θα μπορέσω να με αγαπήσω. Νομίζω έχω σύμπλεγμα κατωτερότηττας. ΟΜΩΣ υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω που είναι καλύτεροι από εμένα. Με τρώει όλο αυτό, δε θέλω να βγαίνω απ' το σπίτι, δε θέλω να βλέπω κανέναν.

Θυμάμαι τις μέρες που έτρωγα και στη συνέχεια πήγαινα και έκανα εμετό. Θυμάμαι τις μέρες που έπινα αρκετά και δε με ένοιαζε τίποτα. Ακόμα θυμάμαι τις μέρες που είχα μια τελείως διαφορετική εικόνα της πραγματικότητας. Θέλω να πεθάνω. Σιχαίνομαι κάθε άνθρωπο ζωντανό αυτή τη στιγμή, εκτός της μαμάς μου βέβαια.
Ζω από την αρχή τις στιγμές που δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι και λέρωνα το μαξιλάρι με μάσκαρα.

Πρέπει να κάνω υπομονή. Να γράψω καλά στις Πανελλαδικές και να γυρίσω στις τάσεις αυτοκαταστροφής και μίσους. Πίσω στις παρεξηγήσεις, στους τσακωμούς, στο κλάμα. Η ζωή είναι σκληρή, κι έτσι θέλω να την απολάυσω. Βίαια.

Κάποτε όλα ήταν ενδιαφέροντα, τώρα δε βρίσκω κάτι άξιο προσοχής. Δεν έχω πλέον καν τον εαυτό μου. Που χάθηκε το εγώ μου; Και ποια είναι αυτή η ηλίθια που κουβαλάω κάθε μέρα; Ποια είμαι εγώ γαμώτο; Μου λείπει ο παλιός μου εαυτός. Και βέβαια μπορώ να με ξαναβρώ, ποτέ δεν είναι αργά για μια εσωτερική αλλαγή. Φαινομενικά είναι καλό που πλέον είμαι ήρεμη, όμως εγώ απλά πιστεύω πως έχω γίνει απαθής. Δεν με νοιάζει τίποτα, δεν ασχολούμαι με κανέναν. Αυτό ήθελα πάντα. Να είμαι εγώ και μόνο εγώ στη ζωή μου, τώρα που το απέκτησα; Ένα κενό. Νιώθω ένα κενό.
Πώς έχασα τον έλεγχο του μυαλού μου; Μου επέτραψα έτσι απλά να αλλάξω.
Το ξέρω πως παλιά ήμουν πιο επιθυμητή. Τώρα όχι μόνο είμαι ηλίθια, είμαι και μόνη.
Προτιμώ να είμαι εκνευριστικά διπρόσωπη και να έχω "φίλους" δίπλα μου. Από το να δείχνω τον αληθινό χαρακτήρα μου -που τον θέλω μόνο για μένα- και να είμαι μόνη.
Αναρωτιέμαι πως με βλέπουν οι άλλοι; Πρέπει να με περνάνε για τρελή, μάλλον. Πιθανόν.

Μαλακίες.

Θα ξαναγίνω όπως πριν. Θα φορέσω το χαμογελό μου. Και από αύριο κιόλας, θα γίνω αυτή μου ήμουν. Κα ας είμαι καταβάθως ένα τέρας.

stupid thoughts

When I try to convience myself that I'll be nicer to the others, I become grotesque. I just fucking can't be normal with others. I have to say out loud whatever goes through my mind. Otherwise, It drives me insane.
I hate when I overreact, when I cry in front of people and yell.
But that's me. I can't help myself and I've got to deal with it.
I'll never change.
I'm a bad person.
Selfish, mean, fucking lazy and somehow naive.
But the most stupid is when I 'freeze'. Shitty days that I can't even speak to someone or look him in the eyes.
I'm still breathing, I'm still alive and there's no other choice. Right?

Είμαι θυμωμένη. Θυμωμένη με όλους, με τους καθηγητές μου, τον γκόμενό μου. Μισώ τα πάντα.
Κοιμάμαι με τις ώρες.
Θέλω να κλάψω.
Θέλω να μου συμβεί κάτι και να έρθει το άδοξο τέλος.
Θέλω να εξαφανιστώ.

Δε ξέρω γιατί υπάρχω, δεν ξέρω που πάω, δεν ξέρω τι θέλω από τους ανθρώπους. Άνθρωποι. Μπορεί να γίνουν τόσο όμορφοι και γοητευτικοί, μπορούν επίσης να σε κάνουν να θες να τους σκοτώσεις. Από τη μία σκέφτομαι ότι είμαι έξυπνη, ότι πρέπει να βρω κάποιο τρόπο να μη σκέφτομαι έτσι, τόσο αρνητικά. Απλά δεν μπορώ, είμαι αδύναμη, είμαι κι εγώ άνθρωπος. Τι να κάνω; Τίποτα.

Someone told me that I seem to have gained some kls. I started to cry with no-stop. It was panic, depression, fucking eating disorder? I DON'T KNOW. The only thing that I can notice is me unhappy. I don't need anyone and I don't want to see anyone right now. If only I could sleep for a whole week. I will give a try -no believing in it at all- .

Some times, I think that I'm stupid. Really. I act so immature. I show my feelings, I cry in front of my "friends", I talk with people. STOP STUPID GIRL. FIND YOURSELF. YOU KNOW THAT YOU CAN!