Don't cry, it's a wild world.

Θέλω να βγω έξω το βράδυ, θέλω να διασκεδάσω αλλά δεν είμαι σίγουρη για τον εαυτό μου. Καφετέριες, κλαμπς, πλατείες. Κάθε βδομάδα η ίδια διαδικασία,για ποιο λόγο; Για να σε δουν οι γνωστοί σου; Για να δείξεις ότι 'ζεις' ; Για να δείξεις πόσο υπέροχη είναι η ΄ζωούλα' σου;
Κάτω από τα ρούχα είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όλοι το ίδιο αδύναμοι και ανασφαλείς κάτω από τα ψεύτικα προσωπεία μας. Ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικοι χαιρετισμοί και ψεύτικες συμπάθειες. Γελάμε και προσποιούμαστε ότι είμαστε καλά, ότι είμαστε όντως εκεί, όμως στην πραγματικότητα δεν είμαστε. Κάτι μας βασανίζει, το μυαλό ταξιδεύει σε άτομα και καταστάσεις από το παρελθόν, το εκεί που δε θα ξεχάσουμε ποτέ. Στο παρελθόν, που έστω και για κάποια λεπτά ήσουν ευτυχισμένος. Που δε σε ένοιαζε τι συνέβαινε λίγο παραπέρα. Που ζούσες το τώρα(τότε). Με άτομα που δεν ήξερες καθόλου και δε σε ένοιαζε να τα μάθεις γιατί σημασία είχε τι συνέβαινε εκείνη, ε-κεί-νη την στιγμή. Γελούσες με όλη τη δύναμη της ψυχής σου, λες και αυτό θα σε βοηθούσε να ξεχάσεις τη ζωή σου, να αντιμετωπίσεις τις ολοένα και περισσότερες υποχρεώσεις σου και την προβληματική οικογένειά σου.