Τον έχασα. Αυτό ήταν, πάει. Πλέον δεν είμαστε καν γνωστοί. Ούτε ένα 'γεια'. Δε θέλω να ακούγομαι σαν καμιά χαζογκόμενα αλλά τώρα τελευταία αυτό πιστεύω ότι είμαι, είμαι όμως; Αναρωτιέμαι πόσο θα τραβήξει ακόμα αυτή η ιστορία. Τον σκέφτομαι κάθε μέρα, κάθε ώρα σχεδόν. Μου λείπει. Ποτέ δεν ήμασταν κοντά, μια κανονική σχέση, η αίσθηση του να γνωρίζεις κάποιον ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και τώρα δεν την έχω. Και με πονάει περισσότερο το γεγονός ότι τον είχα δεδομένο. Είμαι άχρηστη. Αφού δεν μπορώ να ρίξω έναν άνθρωπο σαν αυτόν τότε τι προσπαθώ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου